Kıymetli Rab İsa, bana izin ver . . .

Seni daha tam olarak tanıyayım,

Sana daha bütün yüreğimle güveneyim,

Sana daha büyük gayretle hizmet edeyim,

Senden daha sık zevk alayım,

Seni daha yakından örnek alayım,

Seni daha yüce tutayım, ve

Senin kurtuluşunu günden güne ilan edeyim!

Senin sevgin — benim Cennetimdir,

Senin varlığın — benim zevkimdir, ve

Senin eserin — yüreğimin sevincidir!

Her gün bana izin ver . . .

Seninle yürüyeyim,

Senin için çalışayım, ve

Sana yücelik getireyim!

Ah, Ruhunu benim zavallı yüreğime gönder . . .

Seni yüceltmek için,

Seni onurlandırmak için,

Seni ruhuma sevgili kılmak için!

Beni kullan ki . . .

kaybolmuş günahkârları Senin çarmıhına,

imanlıları Senin lütuf tahtına,

yoldan sapanları itaat yoluna getireyim.

Ol . . .

yaşamda gücüm,

ölümde tesellim, ve

mezarın ötesinde sonsuz payım!

James Smith,

“Yüceltilen Mesih, Teselli Edilen Kutsallar ve Yönlendirilen Günahkârlar” 1855