Kadınsılaşmış Hristiyanlığın Tehlikesi
Horatius Bonar (1808–1889). Seçkin bir İskoç Presbiteryen ilahiyatçı ve pastör.
Çünkü yüce ve semavî bir ilahiyat iddiası bahanesi altında, yumuşak ve efemine bir Hristiyanlığa düşme tehlikesi vardır. Hristiyanlık dayanmak için doğmuştur… Sağlam adımlarla ve dimdik bir duruşla yürür; naziktir, ama sağlamdır; yumuşaktır, ama dürüsttür; sakindir, ama gevşek değildir; yardımseverdir, ama aciz değildir; kararlıdır, ama kaba değildir. Bu dünyadan olmadığı bahanesiyle, hataya karşı sert mahkûmiyet sözünü söylemekten ya da çevresindeki kötülüklere karşı sesini yükseltmekten korkmaz.
Hristiyan olmayan bir ruh sergilemekle suçlanmasın diye dürüstçe azarlamaktan geri durmaz. Günahı, kimde bulunursa bulunsun, “günah” diye adlandırır ve açık bir görevi yerine getirmemektense, kötü bir ruhla hareket etmekle suçlanma riskini göze almayı tercih eder. Dürüst bir tartışmada kullanılan güçlü sözleri yanlış yargılamayalım. Hararetin içinden bir engerek çıkabilir; ama biz onu silkip atarız ve hiçbir zarar görmeyiz.
Hem Eski hem de Yeni Antlaşma’nın dini, kötülüğe karşı ateşli ve açık tanıklıklarla belirlenmiştir. Böyle bir durumda yumuşak sözler söylemek duygusallık olabilir, ama Hristiyanlık değildir. Bu, hakikat ve doğruluk davasına ihanettir. Eğer birinin açık sözlü, mert, dürüst ve neşeli olması gerekiyorsa (kaba ya da kırıcı demiyorum; çünkü bir Hristiyan nazik ve görgülü olmalıdır), bu, Rabbin lütufkâr olduğunu tatmış ve Tanrı gününün gelişini bekleyip onu aceleyle özleyen kişidir.
Sevginin birçok günahı örttüğünü biliyorum; ama bu, iyi bir adam yapmış diye kötülüğe iyi demez; tutarsız kardeşin büyük bir adı ve ateşli bir ruhu var diye tutarsızlıkları mazur göstermez. Eğrilik ve dünyasallık, olağanüstü bir olgunluk düzeyine ulaşmış görünen birinde sergilense bile, yine de eğrilik ve dünyasallıktır.
